ئیسپانیا : خرۆشانەوەی خەڵك و دەستبەسەرداگرتنەوەی مەیدانەکانی مەدرید و بەرشەلۆنە

ئیسپانیا: گه‌ڕانه‌وه‌ی خه‌ڵكی بۆ مه‌یدانه‌كان، كه‌ پار‌ساڵ ده‌ستیان به‌سه‌ردا گرتبوون، له‌ پاڵ ئه‌م باودۆخه‌ تازه‌ی ئه‌وروپادا، ڕه‌نگه‌ گوڕێكی به‌ بزوتنه‌وه‌ی جه‌ماوه‌ری گه‌وره‌ بدات

پاش ساڵێك به‌سه‌ر خۆپیشادانه‌ گه‌وره‌كه‌ی ئیساپانیا و به‌رده‌وامی شه‌پۆلی ده‌ستبه‌سه‌راگرتنه‌كان له‌ گه‌لێك شاری ئیسپانیادا، ڕۆژی شه‌مه‌ 2012.05.12 ، له‌ یادی ساڵێك تێپه‌ڕبوون به‌سه‌ر ئه‌و ڕووداوانه‌ی پاردا زیاتر له‌ 10 هه‌زار كه‌س له‌ هه‌موو توێژاڵه‌كانی كۆمه‌ڵگه‌ی ئیساپانی له‌ مه‌درید و به‌رشه‌لۆنه‌ و گه‌لێك شاری دیکە ڕژانه‌وه‌ سه‌ر شه‌قامه‌كان و گه‌وره‌ترین مه‌یدان له‌ مه‌درید و به‌رشه‌لۆنه‌ دەستیان بەسەردا گیرایەوە. له‌ولاشه‌وه‌ لەلایەن دەسەڵاتەوە8 هه‌زار پۆلیس نێرراون بۆ ته‌وقكردنی مه‌یدانه‌كان و به‌ ناڕه‌زاییكه‌رانیان ڕاگه‌یاند، كه‌ هه‌تا سات 10ی شه‌و ماوەیان هه‌یه‌ بۆ چۆلكردنی مه‌یدانه‌كان و بڵاوه‌كردنیان. دواتر پۆلیس هێڕشی كرده‌ سه‌ریان و زیاتر له‌ 20 كه‌سیان له‌ خۆپیشانده‌ران بریندار كرد و له‌و ژماره‌یه‌ش زیاتر ده‌ستگیر كران و پتر له‌ 30 كه‌سیش ناو و ناونیشانیان لێوه‌رگیرا تاكو سزایان بدرێت.

ئه‌وه‌ی كه‌ بووەتە، هۆی ڕوودانی خرۆشانەوەی خەڵکی، وەستانەوە و بەرەنگاریی بارودۆخێکە کە ئافەرێنەرانی دەسەڵاتداران و سەرمایەدارانن و خەریکن باجەکەی بەسەر خەڵکیدا بسەپێنن، لەوانە:

یه‌كه‌م:‌ خه‌ڵكی ناتوانێت ئاوا ده‌سته‌ووه‌ستان دانیشێت، له‌ كاتێكدا كه‌ ڕێژه‌ی بێكاران له‌ هه‌ڵكشاندا بێت، به‌تایبه‌ت له‌ نێوان گه‌نجاندا، كه‌ ئەم ڕێژەیە چووه‌ته‌ سه‌رووی له‌ سه‌دا 50 و بارودۆخی ژیان به‌ره‌وخراپتر بڕوات و هیوایه‌كیش نه‌بێت له‌ ئاینده‌یه‌كی نزیكدا له‌م بارودۆخه‌ گرانه‌ ڕزگاری بێت.

دووه‌م : ئه‌وه‌ نزیكه‌ی 6 مانگه‌ میرایەتی تازه‌ فه‌رمانڕه‌وایی ده‌كات، ئه‌و میرایەتییەی كه‌ یه‌كێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانیان و سندووقی دراوی نێوده‌وڵه‌تی ئاوایان پێشبینی ده‌كرد ، كه‌ له‌ سایەی ده‌سڵاتدارانی تازه‌دا ئه‌م قه‌یرانه‌ی كه‌ ئیسپانیا تێی كه‌وتووه‌، به‌ره‌و ڕه‌واندنه‌وه‌ بڕوات یا به‌لایه‌نی كه‌مه‌وه‌ بتوانرێت كۆنترۆڵ بكرێت. به‌ڵام له‌ ڕاستیدا وه‌كو چۆن پێشتر چالاکانی بزووتنەوەکە پێشبینیان كرد، بارودۆخه‌كه‌ بەرەو خراپتربوون ده‌ڕوات، نه‌ك باشتربوون، هه‌روا ده‌رچوو.

بارودۆخی ئابووریی و كۆمه‌ڵایه‌تیی ئیسپانیا ‌به‌و ڕاده‌یه‌ خراپ بووه‌، كه‌ له‌م ڕۆژانه‌دا میرایەتی ئیسپانیا به‌ناچاری چوا‌ره‌م بانکی ئیسپانیای كه‌ ناوی Bankia یە کردە دەوڵەتی، واته‌ كه‌وته‌ ژێر ده‌سه‌ڵاتی ده‌وڵه‌ته‌وه، ئه‌مه‌ بێ له‌وه‌ش، هه‌ر له‌ مانگی ڕابوردوودا بوو، كه‌ له‌لایه‌ن میرایەتی ئه‌رجه‌نتین|ه‌وه‌، كۆمپانیای نه‌وت و گازی YPF، [كه‌ له‌ ساڵی 1999دا به‌ 15 ملیارد دۆلار بە كۆمپانیای Repsol ی نه‌وتی ئیسپانی فرۆشرا و بوو بە بەشێك لە کەرتی تایبەتی و ته‌نها له‌ سه‌دا 51 ی بۆ خودی ئه‌رجه‌نتین مابووەوه‌‌] ده‌ستی به‌سه‌ردا گیرا و كردیه‌وه‌ به‌ موڵكی ده‌وڵه‌تی ئه‌رجه‌نتین. له‌مه‌ش خراپتر ئێستا سه‌رۆکشالیارانی ئیسپانیا ده‌یه‌وێت له‌و په‌یمانه‌ی كه‌ به‌ یەکێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كان، لەبەرامبەر داشكاندانی بڕی قه‌رزه‌كان و عه‌جزی میزانییەیان دابووی، كه‌ له‌لایه‌ن ئه‌وانه‌وه‌ بۆی دانرابوو، پاشگه‌ز بێته‌وه‌. ئه‌مه‌ جگه‌ له‌وه‌ی په‌یتا په‌یتاش بیانوو بۆ خۆدزینه‌وه‌ له‌ كۆبونه‌وه‌كانی سه‌رانی ئه‌وروپادا ده‌دۆزێته‌وه‌، تاكو زیاتر فشاری نه‌خرێته‌ سه‌ر و شه‌رمه‌زارتر نه‌بێت.

گه‌ر پێشتر هیوایه‌كی كز له‌ باشبوونی ئابووری ئه‌وروپا و به‌خۆداهاتنه‌وه‌ی یورۆ و وڵاتانی به‌كارهێنه‌ری یورۆ هه‌بووبێت، ئه‌وا لە ئێستا دوای بەدەسەڵاتگەییشتنی سوشیالیسته‌كان له‌ فه‌ره‌نسا و پارتی چه‌پ له‌ یۆنان له‌ هه‌ڵبژاردنكه‌ی ئه‌م دواییه‌ی 05ی ئایاری 2012 كه‌ بووه‌ هۆی ‌په‌راوێزخستنی ئه‌و پارتانه‌ی كه‌ له‌گه‌ڵ ڕامیاریی ده‌ستلێگرتنه‌وه‌ (ته‌قه‌شوف) بوون، ئه‌و هیوایه‌ش یا هه‌ر نه‌ما یا زیاتر كزبووه‌.

فرانسوا هۆڵه‌ند، تازه‌ سه‌رۆككۆماری فه‌ره‌نسەش كه‌ ئه‌مڕۆ ده‌ستبه‌كار ده‌بێت، تاکو ئێستا هه‌ر له‌سه‌ر به‌ڵێنه‌كانی كه‌ له‌ مانیفێستی هه‌ڵبژاردنه‌كه‌دا به‌خه‌ڵكی فه‌ره‌نسەی دابوون، به‌رده‌وامه‌؛ له‌وانە پرسی دابینکردن و ئافەراندنی كاری زۆر به‌ هێنانه‌خواره‌وی ڕێژه‌ی بێكاری كه‌ له‌ سه‌دا 10 زیاتره‌، زیادكردنی باج له‌سه‌ر ده‌وڵه‌ماندان، قسه‌ و وتووێژکردن له‌تەك ئەنجێلا مێركڵ سەرۆکشالیارانی ئه‌ڵمانیا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانی ئه‌وروپا له‌بارەی ڕیفۆرمكردنی یورۆ و هه‌لومه‌رجه‌كانی كه‌ پێوه‌ی په‌یوه‌ستن و ڕزگاركردنی فه‌ره‌نسە له‌و قه‌یرانه‌ ئابوورییه‌ی كه‌ پیایدا تێده‌په‌ڕێت و هتد.‌.

هه‌رچیش یۆنانه‌ نه‌ میرایەتی سوشیالیست و نه‌ لیبراڵ و نه‌ خه‌ڵكانی ته‌كنۆكرات و نه‌ كۆمه‌ك و یارمه‌تی یه‌كێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانیان و سندوقی دراوی نێودوڵه‌تی به‌فریای نه‌گه‌یشتن. بگره‌ قه‌یرانه‌كه‌ وا خه‌ستبووه‌ته‌‌وه‌، هه‌موو ئه‌و پارتانه‌ی‌ كه‌ پێشتر له‌تەك ڕامیاریی دەستلێگرتنەوەدا بوون و له‌سه‌ر ڕه‌چه‌ته‌ی ناوەندە دراوییه‌كان، ڕێیان ده‌كرد، تاكو گیانیان تێدابێته‌وه‌، به‌هه‌ر هه‌موویان كه‌متر لە له‌سه‌دا50 ی ده‌نگیان هێناوه‌، كه‌ هیچیان ماف و ڕەوایەتی دروستكردنی میرایەتییان نییه‌. ئه‌وه‌تا بۆ ماوه‌ی 9 ڕۆژی ڕه‌به‌قه‌، به‌و هه‌موو هه‌وڵ و ڕاوێژ و ته‌گبیره‌وه، كه‌ دەیکەن و ده‌یده‌ن و بۆیان ده‌كرێت‌،‌ نه‌ كۆنه‌ سه‌رۆکشالیاران و نه‌ سه‌رۆكی یۆنان نه‌یانتوانیوه‌ میرایەتییەك دروستكه‌ن.

ئه‌وه‌ی كه‌ له‌و هه‌ڵبژاردنه‌ی ئه‌م دوواییه‌ی یوێناندا گرنگ بوو، کەمڕەنگبوونەوە و ڕه‌تكرانەوەی ڕۆلی پارته‌كان بوو،‌ وه‌كو ڕیفرانده‌مێك وابوو له‌سه‌ر ئه‌وان، له‌هه‌مان كاتیشدا ئه‌وه‌شی سه‌لمان، كه‌پارتە لیبراڵ و كۆنه‌پارێزه‌كان و سۆشیالیسته‌كان له‌ناو خه‌ڵكانی ئاساییدا چه‌ند بێبنەکە و بێكه‌سن. ئه‌وه‌ی كه‌ له‌ هه‌موو پارته‌كان زیاتر ڕه‌واجی هه‌بووه‌، پارتی چه‌په، پارتی Syriza كه‌ سه‌رۆكه‌كه‌ی كوڕێكی گه‌نجه‌ به‌ناوی Alexis Tsipras و ماوه‌یه‌كی زۆر نییه‌ درستبووه‌، به‌ڵام له‌تەك ئه‌وه‌شدا کە دووەمین زۆرینەی دەنگی هێبنا، کەچی هێشتا تەنیا نزیكه‌ی له‌سه‌دا17ی ده‌نگه‌كانی بەدەست هێناون و هۆی سه‌ره‌كی بەرەوپێشچوونیشی بۆ ئه‌وه‌ دەگەڕێتەوە، كه‌ ئه‌وان دژی مه‌رج و به‌نده‌كانی یەکێتی ئه‌وروپا و ده‌سگه‌ دراوییه‌كانن، كه‌ به‌سه‌ر یۆناندا سه‌پاندویانن، ئه‌وان ده‌ڵێن نابێت یۆنان به‌و ‌مه‌رجانه‌وه‌ یورۆ قبوڵ بكات.

له‌كاتێكدا كه‌ ناتوانرێت میرایەتی دروستبكرێت، ئه‌گه‌ری هه‌ڵبژاردنێكی نوێ له‌ مانگی ئاینده‌دا هه‌یه‌، به‌ڵام ڕاپرسییەکانیش ئه‌وه‌ نیشان ده‌ده‌ن، ئه‌م جاره‌ ئه‌م پارته‌ چه‌په‌، كه‌ له‌م هه‌ڵبژاردنه‌ی دواییدا پلەی دووه‌می هێناوه‌، جێگەی یه‌كه‌م بەدەستبهێنێت. به‌ڕای ئه‌وان له هه‌ڵبژاردنی مانگی داهاتوودا له‌‌ سه‌دا 35ی ده‌نگه‌كان ده‌هێنێت، كه‌ ئه‌مه‌ش بۆ یه‌كێتی ئه‌وروپا زه‌نگێكی مه‌ترسیداره‌، چونكه‌ له‌ هه‌ردوو بارەكه‌دا بۆ ئه‌وان باش نییه‌: ئیتر ئەگه‌ر به‌ مه‌رجه‌كانی ئه‌وان ڕازی نه‌بێت و له‌ قەڵەمڕەوی یورۆدا بمێنێته‌وه‌، یا یۆنان له‌و قەڵەمڕەوەدا بێنێته‌ ده‌ره‌وه‌. به‌پێی بۆچوونی ئابووریناسه‌كان و سه‌رۆكی كۆمپانییه‌ گه‌وره‌كان، ئه‌گه‌ری له‌سه‌دا 76 ی ده‌رچوونی یۆنان له‌ قەڵەمڕەوی یورۆ و به‌كارهێنانی دراوی خۆی هەیە.

هه‌ڵبه‌ته‌ ئه‌م دوو ڕووداوه‌ی ئه‌م دوایه‌ی ئه‌وروپا؛ فه‌ره‌نسە و یۆنان ، گه‌ر له‌سه‌ر هه‌ڵوێستی خۆیان بمێننه‌وه و به‌و ئاقاره‌دا بڕۆن، كه‌ ئێستا نییەتیانه‌‌، كاریگه‌رییه‌كی گه‌وره‌ له‌سه‌ر یه‌كێتی ئه‌وروپا و دراوی یورۆ و پاوه‌ندی بریتانی و هه‌تا دۆلاری ئه‌مه‌ریكی و دراوه‌كانی دیکەی جیهانیش داده‌نێن. له‌ هه‌مووشی گرنگتر بزوتنه‌وه‌ی خه‌ڵكی به‌ره‌و پێشتر ده‌بات و چیتر ڕۆڵی پارته‌كان له‌و گه‌مه‌ ڕامیارییه‌دا كه‌ ده‌یانكرد و ده‌یكه‌ن به‌ته‌واوی ناهێڵێت و له‌مه‌ولا ڕۆڵێكی گه‌وره‌ و كاریگه‌ریان نابێت.

Advertisements

قرن 21 پایان ایدئولوژی سلطەگرایانە احزاب و دولت‌ها / 3

مر 16 بهمن 1390

بخش اول / 3

ما جا بجایی دولت و دیکتاتوری را نمیخواهیم ما نفی سلطه را میخواهیم /  2

در دنیای قرن 21 که شتاب تحولات جامعه در میلیون ها فضای موضوعی زندگی و فعالیت اجتماعی چنان سریع و گسترده است که هر روزش به مانند گذر یک نسل قبل از خودش میباشد و به طور طبیعی اهمیت مشارکت فکری و همکاری ارتباط کیفی و ترکیبی اکثریت نسل آگاه جامعه را برای تغییر ریشەای وضع موجود، صد چندان کرده است. این اساسا و ماهیتا یک مبارزه هنری، شاعرانه و عاشقانۀ زندگی اکو زیستی است و هدفش نجات طبیعت زیستی و مناسبات زندگی شورایی است که با ساختار مدنیت تخصصی اتمیزه سلطه، تفاوت ماهوی دارد. مارکس جوان در مقالەاش در باره مسئله یهود این نکته را خوب تشخیص داد که گفت منافع مادی خود پرستی اصل اخلاقی جامعه مدنی است که دولت سیاسی را با خود به همراه دارد که تمام خصوصیاتش به شکل خدای منافع مادی و نفع شخصی که پول میباشد” . اما آینده نشان داد که مارکس با رشد تمایلاتش به سلطۀ حزب رهبری، افکارش بتدریج در مسیر توجیه کردن دولتِ گذار سیاسی قرار گرفت. اگر حضور دولت مدرن به طور طبیعی، جامعه مدنی و اتمیزه را در کنار خود می آفریند پس اساسا هیچ گونه ماهیت سوسیالیستی شورایی ندارد مگر این که شوراهای سوسیالیستی قادر به جلوگیری از شکل گیری هر گونه سلطۀ دولت و حزب باشند پس استراتژی دوران گذار می بایست ضرورتا در جهت تحکیم شوراهای کمونی گام بر میداشت تا فرصت سیطره و تثبیت شدن دولت مدرن سرکوب را از آن میگرفت. این همان نقد کاملا بجایی بود که جنبش آنارشی کارگری در زمان مارکس داشت که دیکتاتوری کمونیستی میتواند بدترین نوع دیکتاتوری دولتی علیه آزادی جامعه را شکل دهد و این پیش بینی درستی بود. ما در ادامه بحث به تاریخ دیانت الهی دولت از بدو تولدش خواهیم پرداخت. صرف نظر از دولت آدم خوارجمهوری اسلامی و کشورهایی چون چین، روسیه، کره شمالی، برمه، سوریه و عربستان و چند تایی دیگر که اساسا یک ساختار پلیس سیاسی نظامی در راس برنامه ریزی ساختار دولتی آنها قرار گرفته شاید بتوانیم نگاهی به دولت آمریکا بیندازیم که به اصطلاح مهد دمکراسی با نفوذ غرب بشمار می آید.

آیا مگر آموزشگاەها و دانشگاەهای آمریکا چیزی بجز کمپانی های رقابتی سود دهی و ربات سازی هستند که با سیاستی فرا طبقاتی، نژاد پرستانه و زن ستیز، اقشار فقیرتر جامعه را چون سرخپوستان، سیاهپوستان، مردم لاتین، و مهاجرین غیر شهروندیرا زیر ضربه قرار داده ند. استانداردها، امتیازات رشتەای و موضوعات آموزشی به گونەای برنامه ریزی شده که بتوانند اکثریتی را بطور ذهنی عینی و به صورت مهرەهای ابزار قدرتی در فضایی از خودبیگانه و خودخواهانه برای کسب تخصص ها، پرستیژها و مناصب برتر شغلی به رقابت بکشانند. کشوری که تنها پانصد میلیارد دلار هزینه سالانه دیوانسالاری ضد اطلاعات، تسلیحات جنگی، ارتش، پلیس و غیره آن میباشد نیاز به مدیران و کارشناسان مطیع و وفاداری دارد که باید در همین دانشگاەها تربیت شوند تا پروژەهای این ساختار آدم کشی و تخریب زندگی اکو زیستی را به پیش برند طبعا اکثر کمپانی ها در تهیه تجهیزات کالایی فنی، تکنولوژیکی، لجستیکی، معماری، ساختمانی، خدماتی، مدیریتی، کارشناسی …. چنین ساختاری شریکند و به چنین تحصیل کردەهای نخبه و جاەطلبی همواره نیازمندند. تازه وزارتخانەهای دیگری چون بهداری، بازرگانی، اقتصاد، دیپلماسی خارجه، دادگستری و غیره را باید به آن افزود که همگی در جهت کنترل و تمرکز بر جامعه و هم پروسه جایگاه سلطه خویش با هم رقابت میکنند.

شاید تصور شود چنین قدرتی چگونه میتواند در هم شکند؟ حقیقت این است که زنجیرەای مرئی و نامرئی از کنش و واکنش های دو گانه و چند گانه، کمی و کیفی همواره در یک فرایند دینامک برخوردهای اجتماعی مدام عمل میکند. ضمن اینکه جامعه در برابر ساختار دولت قرار میگیرد در عین حال در درون این ساختار زندگی هم میکند یعنی این نیروی انسان ها است که زیر انواع فشارها، ساختار را بر دوش خود میچرخانند. حتا زندانها را کارگران میسازند اما پروژەها و سیاست های فرایند کالا سازی برای منافع ساختار به مردم تحمیل میشود. اگر مردم اعتصاب و اعتراض کنند ساختار به وحشت میفتد. رشد آگاهی مردم در باورشان به نقش مستقیم همبستگی شورایی در انتخاب آزاد فعالیت زندگی، به دور از هر گونه سیطره توهین آمیز و خشونت بار ساختار استبداد و استثمار میتواند این فرایند کنترل بر آنها را درهم شکند و به آزادی دل چسب و شوق انگیزشان دست یابند. پس جلوگیری از تداوم فیزیکی و روانی خفه کننده این ساختار، به عهده خود همین مردم است. درسته که ساختار سلطه برای درهم کوبیدن خطر همبستگی مردم با روشی موزیانه و کثیف، یک سیستم هرمی یا عمودی رتبه بندی و طبقه بندی شغلی امتیاز دهی و کنترل را دایر کرده که افراد ناظر بر منافع و موقعیت های شخصی خویش باشند و به تشکیلات قدرت وفادار بمانند اما اکثر این کارکنان، خشونت سیستم را همواره با پوست و گوشت خود لمس میکنند و حقایق به درون جامعه انتقال می یابد و آگاهی مردم بالا میرود و این کمک میکند تا شیوەهای مبارزه را از درون خود کشف کنند. در ضمن ارگان ها و گردانندگان ساختار سلطه نه تنها در بازار سرمایه برای سودآوری بیشتر از کار بردگی مردم به جان هم میفتند بلکه بر سر کسب جایگاه بالاتری از مالکیت سیاسی قدرت هم مدام درگیر رقابتی جنون آمیز هستند. چه این جدال در فضای داخلی یک تشکیلات ، بین انحصارات مختلف، بین جایگاەهای کلیدی تر دیوانسالاری دولت، بین دولت ها، فرقەها و یا باندهای قاچاق باشد، صدمات جانسوزش نهایتا بر زندگی مردم بخصوص زنان و کودکان وارد میشود. اما مهمترین، و زیبنده ترین نیرویی که تار و پود جنبش آزاد شورایی را شعله ور ساخته و جلوەای جهانی بخشیده، ورود با شکوه طبیعت زیستی به عرصه مبارزاتی علیه این ساختار الهی سلطه و تخریب گرایی ست. طبیعت زیستی ی که اساسا تجلی ای مادرانه دارد مطلبی که در بخش سوم این مقاله خواهد آمد.

امروزه این ارتباط جنبشی مردم شکلی جهانی به خود گرفته و از هر گوشەای جرقەای شعلەور میشود و اوج میگیرد و در برابر یورش ساختار سرکوب مانور جدیدی را از نقطەای دیگر آغاز میکند و هر بار فراگیرتر از قبل دامنەاش را در تاکتیک های بیشمارش میگستراند. نباید تصور کرد که جنبش کمونی صرفا در اعتراضات خیابانی مثل اشغال وال استریت خود را نشان میدهد مناسبات شورایی در میلیون ها عرصه زندگی و فعالیت ارتباطی و اجتماعی در حال شکستن پایەهای سست ساختار استبداد و استثمار است این یک رشد آگاهی مادی جنبشی است که ذره ذره فضای انسان ها را برای تغییر و افتادن در ارتباطی متفاوت از زندگی مصرفی آماده میکند که ابزاری در دست روابط سلطه نباشند. مثل یک تئاتر خیابانی در کلیت زندگیست چون مزرعەهایی که به صورت ارگانیک کشت میشوند و یا دبیرستانی ها و دانشگاهی هایی که در دفاع از جنبش غذا و نه بمب، کتاب و نه زندان وزارت آموزش را تعطیل میکنند. آن ها کارگاەهای نمایش و پاپت سازی اعتراضی را برپا میکنند و همه این فعالیت هایشان را در یک فرم و تشکل شورایی برای هدفی معین برنامه ریزی میکنند بی آنکه به فرم وابسته شوند زیرا فردا در فعالیتی دیگر آزادانه مسئولیتی را که دوست دارند به عهده میگیرند. فعالین شورایی به شور زندگی در لحظه و رشد مناسبات کمونی می اندیشند چیزی که همواره در شرف شدن است و نمود های جنبشی خودش را دارد. جنبش شورایی چیاپاس در سال 1994 به ناگهان از جنوب مکزیک سر در آورد و جهان انسانی را به وجد آورد و همچنان ریشه می دواند. جنبش 1999 سیاتل در واشنگتن که آنارشیست ها در آن نقش بسزایی داشتند دنیا را تکان داد و آغازگر تحول رسانەهای مستقل اینترنتی توسط مردم در جهان شد که سلسله جنبش های مستقیم شورایی در غرب و لاتین را ایجاد کرد. کنگره آمریکا برای خفه کردن دامنه رشد این جنبش ها که به واشنگتن دی سی، پنسیلوانیا، لس آنجلس کشیده شده بود سریعا قوانین ترور و سرکوب را تحت عنوان عمل امنیتی یک و مدتی بعد عمل امنیتی شماره دو به تصویب رساند تا دولت آمریکا زیر فرماندهی بوش راحت تر بتواند اعتراضات ضد جنگ افغانستان و عراق را در کشورش خاموش سازد. اما اشتباه نشود که ساختار سلطه دولت به مانند سدی نیست که همین یک ماه قبل بر روی رودی بسته شده باشد و حالا پشیمان شده خرابش کنیم.

ساختار دولت قدمتی چند هزار ساله دارد و جنبش ها هم از آغازش تا کنون هزاران شورش برپا کردەاند یعنی مبانی بنیادی سلطەگری و بت پرستی قدرت سیاسی از دوران باستان در سیمای امروزین دولت مدرن به ارث رسیده است. زیرا در همان زمان مذهبیون و مشاورین سیاست حکومتگری، همین خرافەهای دیانت سیاسی، عقاید تلقینی، و بت پرستی قدرت را در ترفندها و نیرنگ های رهبری طلبی و سلطەگری به کار میگرفتند. حتا از سده چهارم پیش از میلاد، ارسطو در کتاب سیاست (ترجمه حمید عنایت) در باب ضرورت قدرت سیاسی درهیبت فرمانروایی مطلقه برای پایداری حکومتش تاکید کرده است و حتا اینکه چگونه نظام طبقه بندی مردم از نظر مناصب و موقعیت های ممتاز تر شغلی، جنسی، رستەای، نژادی و قومی و مذهبی باید در تبعیت از مرکزیت قدرت قرار گیرد. بعد از 2200 سال جدال طبقاتی ضد سلطه بردگان سرانجام در دوران نوزایش 1800، حکومت الهی نجاتش را در سلطه جدید دولت مدرن، تجلی داد که در شکل جمهوریت کشوری، دولت سرکوب خویش را منتخب مردم خطاب کرد و وطن پرستی و دفاع از مرزهای منافع قدرت دوباره در دستور کار قرار میگیرد و شهروندان در شکل ابزار مصرفی مطامع خاندان قدرت باقی میمانند. هر چند ما به جزئیات تاریخ ساختار مذهبی پدرسالاری جلوتر خواهیم پرداخت تا دیگران در اشاعه و رشد این مبحث از زوایای مختلف ما را یاری دهند. اما اینکه عدەای هنوز بر طبل دیکتاتوری پرولتاریا و یا حکومت کارگری میکوبند چیزی جز همان تاریخ وحشتناک دیکتاتوری بر کارگران و جامعه انسانی نبوده است. این ها تنها برای رسیدن به آرزوهای جاەطلبانه خویش بر روی اشتباهات فاحش مارکس سرمایه گذاری کردەاند زیرا از دوست داشتن جنبەهای خوب مارکس اگر کسی بخواهد هنوز میتواند به درک جنبش شورایی نایل شود.

در ایران تقریبا بیشتر مردم تا حد زیادی به این واقعیات سلطه آگاهند و در برخورد اولیه به دلایل چندی احتمال تحقق آزادی واقعی را امکان ناپذیر یا دور از دسترس میدانند. دو طرز برداشت را بخصوص در زمان افت جوشش های اجتماعی میتوان رایج دید زیرا معمولا در لحظه انقلابات، مردم از ذهنیت باورهای بدبینی و انفعالی خود خارج میشوند. اول اینکه اکثر مردم می پندارند از ازل همیشه دولت ها بودەاند و اگر دولتی هم سرنگون شود باز همان عدەای که شیفته قدرتند خود حکومتی از نو برپا میکنند و چون قدرت انسان را فاسد میسازد این چرخش مدام تکرار شده و انسان های صادق و دلسوز همیشه قربانی میشوند. دوم اینکه انسان ذاتا خودخواه و منفعت جوست و اگر دولت مقتدر قانونمندی بر کار مردم مدیریت نداشته باشد دزدی، آدم کشی، فساد و هرج و مرج همه جا را میگیرد. پاسخ دوم را از اکثر روشنفکران حزبی، متخصص و تحصیل کردەها میشنویم چون آگاه و ناآگاه خود را شایسته تر و برتر از دیگران میدانند و گویی طبق یک فرایند ساختار نامرئی تقسیم قدرت، برای این برتری هزینه پرداختەاند در حالیکه زحمتکشان ساده دل که بقایشان به تجربه همیاری و همسایگی نزدیکتر بوده معمولا پاسخ اول را در نظر دارند. طبعا احزاب سیاسی چه لیبرالی و کمونیستی با ارزیابی از همین نوسانات نگاه درمانده و سحر شده مردم در چرایی منشا اصالت وجودی شان برای قدرت گیری خویش حساب باز میکنند بی آنکه پاسخ اول برایشان جذابیتی داشته باشد. ما این شانس را داریم که از دانش تجربی امروز خود گذر تاریخ زشت دیانت سلطه را بنگریم و این نمایش تاسف انگیز و احمقانۀ ساختار سلطه را در گنده نمایی غول آسا و مخوفش به سخره گیریم که به همین روشنی در طنین شعر و نوای گیتار جوانی آزاده تا چه اندازه ضد انسانی و پوشالی مینماید.