بیانیه اشغال ساختمان سفارت سابق ایران در شهر بن ـ اعلام همبستگی با اعتراضات مردم در ایران

بیانیه اشغال ساختمان سفارت سابق ایران در شهر بن ـ اعلام همبستگی با
اعتراضات مردم در ایران

امروز ما در حمایت با قیام و اعتراضات مردم در ایران، ساختمان سفارت سابق
ایران را در شهر بن اشغال کردیم

چند ماهی است که مردم در ایران دوباره به خیابان ها رفته و برعلیه
رژیـــــم تظاهرات می کنند.برای اعتراضات دلالیل بسیاری وجود دارد.اعتراض
کنندگان علـی رعم خطر دستگیری، شکنجه و حتی مرگ به اعتراضات ادامه می دهند.
خواسته هـــای مردم شامل شرایط کاری بهتر، آزادی زندانیان سیاسی، پایین
آوردن قیمت مــواد غذایی، هزینه های گرمایش و اجاره خانه است و از طرفی خشم
مردمی که اندوخته ـ شان بدلیل ورشکستگی بانک ها به باد فنا رفته است.گروه
های مختلفی درایــــن جنبش شرکت دارند از جمله طرفداران پسرشاه که امید
دارند مقامات فعلی را بـا حکومت اقتدارگر دیگری جایگزین کنند. گروهی که
خواهان دموکراسی به سبک غربی است و همچنین گروهی دیگر که برای یک جامعه ی
کاملا متفاوت یعنی برای پایــان روابط سرمایه داری مبارزه می کنند

ما می خواهیم صرف نظر از انگیزه های که وجود دارد از کسانی حمایت کنیم که
به علت اعتراضات در معرض سرکوب وحشیانه رژیم قرار گرفته اند. یکبار دیگر
زندان ـ ها از افرادی مملوع شده که از خود شجاعت سازماندهی و ایستادگی را
نشان داده اند. طبق گفته ی رژیم از آغاز اعتراضات بیش از ۳۵۰۰ نفر دستگیر و
حتی بیـش از ۵۰ نفر مبارزه شان را به قیمت جان خود پرداخت کرده اند. و
اما فعالین معتقدند که تعداد دستگیری و کشتارها بطور قابل توجهی بالاتر از
این هاست که رژیم اعلام کرده است

برای سرکوب و امحای مخالفین به یک دستگاه نظارت و کنترل پیشرفته نیاز اســت
به همین دلیل رژیم آپارتاید و سرکوب جمهوری اسلامی از شرکتهایی مانند نوکیـا
و زیمنس با سرمایه‌گذاری مشترک آلمانی یا شرکت فنلاندی نوکیا برای دستیابــی
به تکنولوژی مناسب کمک میگیرد دولت آلمان برای حفظ و گسترش سود آوری در
چرخه سرمایه در این زمینه هیچ مشکلی با همکاری شرکتهای آلمانی با “رژیمی
دسپوتیک” همچون جمهوری اسلامی ندارد

ساختمانی که ما تصرف کرده ایم هنوز متعلق به دولت ایران است و ما می خواهیـم
طی روزهای آینده فضایی برای بحث و گفتگو و کمک برای رهایی مردم ایران
ایجـاد کنیم. از شما دعوت می کنیم برای بررسی وقایع در ایران، برنامه ریزی
آکسیون ـ
ها و حمایت بیشتر به خانه اشغالی بیایید

گروهی از آنارشیست ها

08.03.2018

Advertisements

فراخوان برگزاری تظاهرات در دفاع از جنبش های اعتراضی کارگران، زنان و زحمتکشان در ایران

فراخوان برگزاری تظاهرات در دفاع از جنبش های اعتراضی کارگران، زنان و زحمتکشان در ایران

نزدیک به 40 سال است که حکومت جمهوری اسلامی سلطه خود را در تمامی عرصه های اجتماعی به مردم تحمیل نموده است و در این میان طبقه کارگر، جنبش زنان و اقشار محروم و تحت ستم که اکثریت آحاد اجتماعی را تشکیل می دهند، در فشاری مضاعف قرار دارند. آنها از تمامی حقوق بی بهره اند. حداقل دستمزد کارگران چهار مرتبه پائین تر از خط فقر قرار دارد و نزدیک به 90 در صد از آنان یا قرار داد موقت دارند و یا جهت اشتغال مجبورند برگه های سفید را امضا نمایند. کارگران واحدهای تولیدی، صنعتی، کشاورزی، خدماتی و آموزشی نظیر معلمین، پرستاران، زنان، بازنشستگان، دانش آموزان و دانشجویان، زندگی پر مشقت و فلاکتباری را سپری می سازند. مجموعه شرایط تحمیلی از طرف نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی، موجب آن گردید که به اعتراض همه جانبه دست یازند و از حقوق اقتصادی و سیاسی خویش دفاع نمایند. جنبشی که به سرعت تمام شهرهای کوچک و بزرگ را احاطه نمود و مهر هراس و وحشت را در دل حاکمیت سیاسی اسلامی کوباند. جمهوری اسلامی، درمانده از پاسخگویی به جنبش اعتراضی به سرکوب و کشتار و دستگیری های وسیع در نقاط مختلف کشور دست زده است . امروزه حاکمیت کلریکال و سرمایه به تعقیب و دستگیری ها تداوم می بخشد و بویؤه فعالین کارگری و زنان را به بی داد گاه های اسلامی احضار می نماید و هراس آن دارد که اعتصابات کارگری در ارتباط با جنبش اعتراضی عمل نماید و بعد بحران سیاسی جمهوری اسلامی را عمیق تر سازد. در چنین شرایطی وظیفه ماست که از وضعیت اسف بار اجتماعی و نیز برای آزادی زندانیان سیاسی و در دفاع از جنبش اعتراضی و جنبش دیرینه زنان که سهم ویژه ای در اعتراضات سراسری بعهده دارند، متحد شویم، زیرا دیگر حاکمیت قادر نیست چون گذشته به آسانی حکومت نماید.

تاریخ برگزاری تظاهرات ایستاده: شنبه 3 مارس 2018 از ساعت 16 تا 18

محل تظاهرات: میدان تروکادرو صحن حقوق بشر. متروهای شماره 6 و 9
Place du trocadéro Métro No. 6 – 9

مستحکم باد جنبش های اعتراضی کارگران، زنان و زحمتکشان
سرنگون باد نظام سرمایه داری جمهوری اسلامی در ایران
نه به سرمایه داری چه خصوصی چه دولتی
زنده باد انقلاب اجتماعی خود مدیریتی کارگری
زنده باد آزادی، زنده باد سوسیالیسم
کمیته زنان ضد سنگسار پاریس
شورای همبستگی با جنبش کارگری ـ پاریس
جمعی از آنارشیست ها و آنارکوسندیکالیست های پاریس
8 اسفند 1396 ـ 27 فوریه 2018

نە بە دولت، نە بە جنگ، آری بە استقلال وانقلاب اجتماعی

                                                                     فراخوان سراسری برای رفقای آنارشیست ھر جائی جھان باشند، در ضمن ومخصوصا

رفقای  آنارشیست و آزادیخواهان ( فارسی  و عربی و تورکی  زبان) در خاورمیانە

نە بە دولت، نە بە جنگ، آری بە استقلال وانقلاب اجتماعی

در سال جاری ما آنارشیستها و آزادیخواهان اقلیم “کردستان” با شعار :  ‘مناطق و جوامع آزاد و مستقل بدون دولت…’ موضع خود را اعلام داشتیم . همزمان علیه تبدیل شدن اقلیم کردستان به دولتی دیگر تحت سناریوی ” رفراندام برای استقلال  ”  ، نقطه نظرات خویش را ابراز داشتیم. ما متمئن ھستیم، کە رفقای عرب و فارسی زبان ، ترک و آسوری … همچنین عکس العمل مشابه  در مقابل قدرتھا و سیاست ھا و سناریو ھا داشته اند. ما همچنین انتظار داریم رفقای آنارشیست و آزادیخواه سراسر جهان علیه اقدامات دولتگرائی جبهه های ناسیونالیستها و چپ های طرفدار فاشیست ، از جبهه ضد جنگ مردم عراق پشتیبانی کنند و در صورت امکان با تظاهرات و… اعتراض خود را نسبت به جنگ پیش رو ؛ اعلام دارند.

از آنجائی که ما علیه سیستم موجود سیاسی هستیم. لذا ضد دولت و احزاب و افراد قدرت طلب و راست گرا نیز میباشیم. ما مخالف تسلط طبقاتی و مالکیت خصوصی و هرگونه سیستم مزدگیری میباشیم. و کلیه جنگهای تاریخ بشری را نتیجه حفظ تسلط طبقاتی ، مالکیت خصوصی و سیستم مزدگیری میدانیم.

ما علیه جنگ و دشمنی مابین اقوام و… در محدوده های جغرافیای فرهنگی و اجتماعی ؛ هستیم . جنگ و دشمنی نهایتا به نابودی و برده گی ختم میشود و سرانجام هیچ جنگ و دشمنی ” انقلاب اجتماعی ” نبوده است. جنگ انرژی و توانائی های انقلابی را از بین برده و حرکتهای اجتماعی و آزادیخواهانه را ضعیف و متلاشی می کند. و در مقابل بازار مناسبی است برای فروشندگان اسلحه و ضمانتی است برای دلالان نفتی و نابودی محیط زیست که نتیجه آن فقر توده ها و تسلط بیشتر طبقاتی نیروهای مقتدر خواهد بود.

ما مخالف جنگ و خواهان بنا کردن  جوامع مستقل ” خودگردان و آزاد ” در جامعه امروز هستیم. خواهان خودگردانی در مناطق و اقلیم های گوناگون بر مبنای تعاونی های آزاد و انجمن های مستقل در محل کار و زندگی هستیم و آزادی و اختیار مستقل فرد را مبنای جامعه آزاد و خودگردان میدانیم. به نظر ما وجود دولت منافی آزادی و اختیار فرد است. احزاب موجود استقلال ، قدرت تفکر و استعداد را از انسانها سلب می کند. و وجود کارفرما و مالک نتیجه اش بردگی و بدبختی است.

بدین منظور حکومت بیست و شش ساله اقلیم کرد زبان و دولتی شدن اقلیم ” کردستان ” تفاوت چندانی با یکدیگر نخواهند داشت. ثروتمندان و اقتدار گرایان ، مقتدر و ثروتمند تر و زیردستان بدبخت تر از گذشته خواهند بود.و اقلیم “کردستان” منطقه مناسبی میشود برای شرکتهای نفتی ، صندوق بین المللی پول و بانک  و بیمه های جهانی و نتیجتا به نفع ابر قدرتها خواهد بود.

ما آنارشیسهای کرد زبان خصوصا ( رفقای عرب، فارس ، ترک زبان…) با اتحاد خود علیه جنگ و مقابله با قدرتمدارها منطقە و سرمایه داران اقلیم “کردستان” …اعلام میداریم :  هرگونه بی تفاوتی و اجتناب در این زمینه به معنای موافقت با جنگ و هواداری از سرمایه داران داخلی و خارجی است. ما علاوه بر مخالفت با جنگ و تلاش شبانه روزی در این راه خواستار همبستگی بین المللی میباشیم. و منتظر موضع گیری فعالانه و همبستگی انسان دوستانه شما هستیم.

نە به جنگ

نە به دولت و سروری

نە به ناسیونالیسم ، کشور و پرچم

نە برای سیستم طبقاتی

آری به ھمبستگی و اتحاد علیە جنگ

آری بە خودسازماندھی اجتماعی

آری به  مبارزە اجتماعی

آری بە انقلاب اجتماعی

آری بە قیام اجتماعی

آری بە خودگردانی اجتماعی

فوروم آنارشیست ھای کوردی-زبان

١٥ اکتوبر ٢٠١٧

سایت  فوروم آنارشیست ھای کوردی-زبان

www.anarkistan.com

پیچ فوروم آنارشیست ھای کوردی-زبان

www.facebook.com/sekoy.anarkistan

فوروم آنارشیست ھای کوردی-زبان در تویتەر

https://twitter.com/anarkistan

ایمیل آدرەس فوروم آنارشیست ھای کوردی-زبان

anarkistan@riseup.net

Fa

تظاهرات میلیونی ١۴ ژوئن پاریس در تاریخ جنبش کارگری ثبت خواهد شد

تظاهرات میلیونی ١۴ ژوئن پاریس در تاریخ جنبش کارگری ثبت خواهد شد

 

بیش از سه ماه است که جنبش کارگری فرانسه وارد مبارزه ای بی سابقه علیه تعرض گسترده نظم سرمایه داری علیه دستاوردهای خود شده است.

دولت حزب سوسیالیست فرانسه حدود چهار ماه پیش لایحه ای را به نام «قانون کار» یا الخمری (وزیر کنونی کار) ارائه داد. این قانون که در بیش از پانصد صفحه تهیه شده است بنیان قانون کار موجود را کاملاً به نفع کارفرمایان و سرمایه داران تغییر خواهد داد. هر چند در قانون کار موجود نیز در بیش از سی صد مورد دست و بال سرمایه دار برای اخراج کارگر، به کار واداشتن بیش تر او و غیره موجود است، اما همین قانون دارای بندهای فراوانی است که بخشی از حقوق کارگران را به یمن مبارزاتشان در بیش از یک سده تأمین می کند. اکنون رئیس جمهور فرانسوا اولاند، نخست وزیر مانوئل والس و وزیر کار مریم الخمری می خواهند همین بندها را نیز از قانون کار حذف کنند و وضعیت کاری زحمتکشان را به قرن نوزدهم میلادی عقب ببرند. البته این سه نفر در این کارزار تنها نیستند. کارفرمایان و اتحادیه اشان که «مدف» نام دارد، مجموعه ی رسانه های بزرگ فرانسه که در دست ۹ میلیاردر هستند، اتحادیه های زرد همچون ث. اف. د. ت. (کنفدراسیون دمکراتیک زحمتکشان فرانسه)، تعدادی اتاق اندیشه، حزب جمهوری خواهان (اپوزیسیون) و غیره در یک صف واحد قرار گرفته اند و هیچ ترفندی را برای تصویب قانون مذکور از نظر دور نمی کنند. آقای رئیس جمهور کارگران اعتصابگر و تظاهرکننده را اقلیتی ناچیز می داند. پی یر گاتاز، رئیس سندیکای کارفرمایان، ث. ژ. ت. (کنفدراسیون عمومی کار) را بی سروپا می نامد. هفته نامه هایی همچون لوپوآن دو دشمن فرانسه را داعش و ث. ژ. ت. تحلیل می کند. تلویزیون های خبری همچون ب. اف. ام. ت. و. کارگران مبارز را عقب مانده جلوه می دهد و یکی از سخنگویان حزب جمهوری خواهان می پندارد که ث. ژ. ت. دیوانه شده است!

هر چند کنسرت کرکننده ی دولت – کارفرمایان – رسانه های بزرگ – اتاق های اندیشه – اپوزیسیون اصلی کنونی در چارچوب حزب جمهوری خواهان در یک همنوازی بی سابقه شب و روز علیه معترضان ساز می زنند، اما نتوانستند پس از سه ماه افکار عمومی را به سمت خود بکشانند و بر اساس نظرسنجی هایی که خود اینان می کنند بیش از ۷٠ % مردم خواهان بازپس گیری لایحه موسوم به «قانون کار» هستند.

جنبش اعتراضی علیه قانون کار ابتدا با تظاهرات و اعتصابات یک روزه در ماه مارس ۲٠١۶ آغاز شد. اعتصابات در یک ماه اخیر بیش از پیش گسترده شدند و دیگر یک روزه نبودند. ترس و وحشت دولت و کارفرمایان زمانی بیش تر شد که شش پالایشگاه از هشت پالایشگاه نفتی که فرانسه دارد وارد اعتصاب نامحدود شدند. کارگران راه آهن و قطارهای شهری از روز نهم ژوئن وارد اعتصاب نامحدود شدند. کارگران برق با روشی خاص وارد اعتصاب شدند، آنان تولید برق را کم کردند و بهای آن را برای دو میلیون خانواده پایین آوردند. کارگران برق در حرکتی نمادین به یکی از ویلاهای پی یر گاتاز، رئیس مدف، سندیکای کارفرمایان، رفتند و نه فقط برق آن را قطع کردند، بلکه کنتورش را از جا درآوردند! اعتصاب چند روزه ی رفتگران در پاریس و بلوکه کردن مراکزی که زباله ها را می سوزانند، این شهر را با مشکلات فراوانی رو به رو کرد. اعتصاب کارگران بارانداز در شمال و جنوب ترخیص و بارگیری کشتی ها را به شدت مختل کرده است.

جنگ دولت، کارفرمایان و رسانه ها علیه مبارزات جاری فقط در تبلیغاتشان خلاصه نشد. زمانی که کارگران نفتگر اعتصاب نامحدود خود را اعلام نمودند، دولت اعلام کرد که فرانسه دارای مخازن استراتژیک سوخت است که می توانند برای صد و پانزده روز بنزین و گازوئیل به پمپ بنزین ها بفرستند. شرکت نفتی توتال از سویی اعلام کرد که در آینده برای سرمایه گذاری در فرانسه بیش تر سخت گیری خواهد کرد و از سوی دیگر به دولت اعلام کرد که به جای سی صد تانکر سوخت رسانی نه صد عدد از این کامیون ها را در اختیار می گذارد، این در حالی بود که ناگهان تعداد زیادی کامیون تانکر با شماره های غیرفرانسوی پیرامون پمپ بنزین ها دیده شدند. خلاصه این که دولت حزب سوسیالیست با یاری شرکت نفتی توتال که جزو شش شرکت بزرگ نفتی جهان است توانست تا حدودی اعتصاب کارگران نفت را بشکند. شهرداری پاریس نیز که اکنون در دست حزب سوسیالیست است اعلام کرد که از شرکت های خصوصی خواسته است که زباله ها را جمع آوری کنند.

قانون کار الخمری با استفاده از ماده چهل و نهم و بند سه قانون اساسی فرانسه از پارلمان گذشت. این ماده قانون اساسی به دولت اجازه می دهد تا قانونی را بدون رأی گیری از وکلای مجلس بگذراند. دولت مانوئل والس به این بند قانون اساسی متوسل شد چرا که می دانست که علیرغم اکثریت سوسیالیست در پارلمان کنونی دست کم چهل نفر از نمایندگان حزب خودش قرار گذاشته اند که رأی منفی به این قانون بدهند. این در حالی بود که در سال ۲٠٠۶، فرانسوا اولاند که در اپوزیسیون بود همین بند قانون اساسی را ضددمکراتیک نامیده بود! این قانون برای بررسی روز سیزدهم ژوئن به مجلس سنا رفت. از آن جایی که مجلس سنا دارای اکثریتی دست راستی است، اعلام شده است که سناتورها قصد دارند این قانون را بیش از آن چه هست علیه کارگران بنویسند! چنین بود که روز سه شنبه ١۴ ژوئن ۲٠١۶ برای نخستین بار در سه ماه اخیر اتحادیه های کارگری تصمیم گرفتند تظاهرات ملی در پاریس برپا کنند. لذا کارگران از شهرهای گوناگون به پاریس آمدند. تظاهرات که از میدان ایتالیای پاریس آغاز شد در مسیری طولانی با شرکت بیش از یک میلیون نفر می خواست خود را به میدان انولید برساند، اما پلیس پیشاپیش میدان مقصد را کاملاً محاصره کرده و بسته بود. در پایان تظاهرات عده ای از کارگران بارانداز که از شهرهای جنوبی فرانسه آمده بودند با پلیس درگیر شدند. متأسفانه یکی از گلوله های گاز اشک آور که پلیس به سمت تظاهرکنندگان فرستاده مستقیماً به گردن فردی خورده و او در وضعیتی بین مرگ و زندگی است. پلیس چند ساعت پیش تر برای نخستین بار از کامیون های آب پاش استفاده کرد و طبق معمول تعداد زیادی گلوله پلاستیکی نیز شلیک شدند. عده ای از جوانان خمشگین نیز شیشه های چند بانک و مغازه های زنجیزه ای چند ملیتی را شکستند. آنان همچنین ایستگاه های اتوبوس و تابلوهای تبلیغاتی را داغان نمودند.

پیش تر فیلیپ مارتینز، دبیر عمومی ث. ژ. ت. اعلام کرده بود که برخی از شرکت های اتوبوسرانی در شهرستان ها از آوردن کارگران این اتحادیه به پاریس سرباز زده اند، با این حال بیش از شش صد اتوبوس روز ١۴ ژوئن به پاریس آمدند.

هر چند رسانه های بزرگ، دولت، کارفرمایان و اپوزیسیون سیاسی دست راستی بیش از پیش به نقش ث. ژ. ت.، این اتحادیه کارگری صد و بیست ساله، در جنبش کنونی اشاره می کنند، اما در واقع چندین اتحادیه مبارزات کنونی را به پیش می برند. به جز ث. ژ. ت. که نخستین سندیکای فرانسه است، سندیکای کارگری اف. او. (نیروی کارگری)، یک اتحادیه دانشجویی، یک اتحادیه دانش آموزی و یک اتحادیه کارمندان با هم اینترسندیکا تشکیل داده اند. به جز این ها سندیکاهای دیگری از جمله اس. یو. د. (همبستگی) . ث. ان. ت. (سندیکای ملی زحمکشان) فعالانه در جنبش شرکت دارند. برای مثال اس. یو. د. که از ث. ژ. ت. رادیکال تر است دومین سندیکای کارگران راه آهن و قطارهای شهر است و بدون آن امکان راه اندازی اعتصاب در این بخش وجود نداشت. ث. ان. ت. نیز اتحادیه ای آنارکوسندیکالیستی است  وفعالانه در تظاهرات ١۴ ژوئن پاریس شرکت کرد. آنارکوسندیکالیست های ث. ان. ت. در بخش هایی همچون ساختمان سازی، کارگران نظافت و بخش رایانه فعال تر است.

تظاهرات یک میلیون نفری روز ١۴ ژوئن در پاریس و به طور کلی جنبش چند ماه اخیر در فرانسه بی شک از این جنبه در تاریخ جنبش کارگری ثبت خواهد شد که برای نخستین بار زمانی که دولتی «چپ» بر سر کار بوده است به این گستردگی جنبش اعتراضی کارگری به راه افتاده است.

رسانه های بزرگ اعلام کرده بودند که تظاهرات ١۴ ژوئن جزو آخرین تلاش های ث. ژ. ت.  خواهد بود. اما دفتر مرکزی این سندیکا دو تاریخ ۲٣ و ۲۸ ژوئن آینده را برای اکسیون های گسترده در سطح فرانسه در نظر گرفته است. این در حالی است که همه روزه در گوشه و کنار این کشور اکسیون های متعددی علیه قانون کار الخمری صورت می گیرند.

کارگران برای این که بتوانند در اعتصابات و تظاهرات روزهای آینده شرکت کنند، صندوق اعتصابی به شکل انلاین ترتیب داده اند. این صندوق در طی چند روز بیش از چهارصد هزار یورو جمع آوری کرد. البته اتحادیه ها همیشه مبالغی از حق عضویت هایشان را در صندوق های اعتصاب پس انداز می کنند. کارگر نفتگری هم به خبرنگار تلویزیونی گفت که او همیشه یک ماه دستمزد برای روزهای اعتصاب پس انداز دارد. کارگر دیگری نیز گفت که یک کشاورز به پیکت کارگران نفت آمد و یک هزار کیلو سیب زمینی برایشان آورد تا به خانواده هایشان بدهند!

 

نادر تیف

پاریس – شامگاه ١۴ ژوئن ۲٠١۶

فراخوان

« فراخوان »

بدینوسیله به اطلاع عموم میرسانیم: تعدادی از فارسی زبانان آزادیخواه ساکن شهر کلن ( آلمان ) جهت دستیابی به جامعه آزاد که آزادی اندیشه شالوده و بنیان آن را تشکیل میدهد؛ طی نشست های گوناگون بدین نتیجه رسیدیم که برای رسیدن به اهداف جامعه ای آزاد ( برداشت ما از جامعه آزاد ؛ جامعه ای است که آزادی اندیشه ، عدم خشونت که ناشی از اعمال و افکار غیرانسانی مانند نژادپرستی، تبعیض دینی، تبعیض جنسی، هومو و ترانس فوبی است) فعالیت خویش را بسط و گسترش دهیم. تصور ما از جامعه آزاد ، زندگی در جامعه ای است که آزادی و آزاد اندیشی فضای عمومی را بخود جلب کرده وفرصت و امکان برخورد آرا و عقاید به پویندگی و بالندگی جامعه یاری میرساند. یک چنین جامعه ای که فضای سیاسی اجتماعی آن ، از هر نوع تهدیدی مصون است، فرد بی پروا از هرگونه رعب و وحشت با رعایت حقوق و اختیار دیگران آزادانه زندگی می کند.

ما برای دستیابی به چنین جامعه ای ، آنارشیسم را آن اندیشه ای می دانیم که قادر است ما را به مقصد خویش نزدیک میکند. اندیشه آنارشیسم و راهبرد های آن نقشه راهی است که به انسجام ما یاری خواهد رساند. لذا برای نزدیک شدن به اهداف و راهی که انتخاب کردیم شرط را بر همفکری و باهم اندیشیدن با دوستان راغب و علاقمند میدانیم تا مشترکا قادر باشیم ؛ فاصله ها را کوتاه کرده و زیر یک سقف گفتگو را آغاز کنیم.

با توجه به اهتمام ویژه و تحکیم روابط دوستانه در راستای فعالیت مشترک ، جمع ما به لزوم توسعه وتلاش مشترک و جلب مشارکت با دوستان فارسی زبان ساکن کشورهای دیگر اروپا و آمریکا؛ اعتقاد دارد. بدین منظور ازدوستان علاقمند دعوت میشود در نشستی دو روزه ( زمان و مکان آن بعدا به اطلاع خواهد رسید) حضور بهم رسانند تا بتوانیم جهت ارتقای سطح همکاری، بسط و تعمیق فرهنگ گفتمان ،همیارِی و هم زبانی مشترک ، تبادل اندیشه و اطلاعات ؛ همکاری نمائیم.

به منظور پاسخگوئی به نیاز های متنوع اجتماعی فرهنگی و رشد خلاقیت و سامان بخشیدن کوشش های خودانگیخته جهت نیل به ارزش های جامعه آزاد، نیاز به تفاهم و تشکلی همگانی است تا تمامی مولفه های آنارشیستی قادرباشند ضمن استقلال و هویت سیاسی خویش، به فعالیت در سطح گسترده تری ادامه دهیم. جهت بهتر برگزار شدن نشست مشترک ، نیاز به ارتباط نزدیکتر لازم میباشد. لذا خواهشمندیم ازطریق ایمیل آدرس زیر با ما در تماس باشید.

با درود فراوان

جمعی از آزادیخواهان فارسی زبان ساکن شهر کلن – آلمان

gafz@riseup.net

سنندج انقلابی و سرخ اینبار سرتاپا در حمایت از مقاومت کوبانی

سنندج انقلابی و سرخ اینبار سرتاپا در حمایت از مقاومت کوبانی

با شروع تهاجم وحشیانه‌ فاشیست های تا دندان مسلح دولت اسلامی عراق و شام (داعش) به‌ کوردستان و نسل کشی مردم کورد ایزدی و اشغال شنگال و مقاومت مردمی همگام با نیروهای پیشمرگ در کردستان عراق خلق کرد در کردستان ایران خود را جدای از این فاجعه‌ ندانست .در این میان نیروهای پیشرو جامعه‌ هم سو با جرایانات و نهادهای فکری،سیاسی و مدنی با براه انداختن کمپپین های حمایتی و احساس همدردی با مردم شنگال از مردم ازحمتکش و آواره‌ کردستان عراق پشتیبانی کردند.

با ادامه‌ محاصره کوبانی و مقاومت قهرمانانه‌ مردم و نیروهای مدافع خلق و با فراخوان نیروهای مستقل و فعالین مدنی (فعالین چپ و آنارشیست )در سنندج و دیگر شهرهای کوردستان مردم با روحیه‌‌ای قهرمانانه‌ با اعلام انزجار خود در میادین اصلی شهرها تجمع کردند.در سنندج از روز چهارشنبه‌ این گردهمایی های اعتراضی آغاز شد.در این روز جوانان پرشور و انقلابی ساعت 4 بعداظهر در میدان آزادی با تچمعی مدنی از مقاومت کوبانی حمایت کردند.در همین روز از طرف “کمیته‌ حمایت از کوبانی”فراخوانی برای روز پنج شنبه‌ میان شرکت کنندگان پخش شد و از مردم خواسته‌ شد که‌ در این تجمع که‌ با هماهنگی نهادهای مردمی و فعالین اجتماعی،سیاسی و مدنی برگزار می‌شود شرکت کنند.

برنامه‌ ریزی لازم برای این اکسیون اجتماعی انجام شد و تجمع بزرگی در میدان اقبال برگزار گردید. این تجمع با حضور هزاران نفر و از ساعت ٤ و نیم آغاز و تا ساعت ٥ و نیم ادامه یافت . در این تظاهرات مردم انقلابی و رزمنده سنندج ضمن سر دادن شعار ، حمایت و پشتیبانی بی دریغ خود از مبارزه و مقاومت کوبانی را اعلام و حمایت قدرتهای امپریالیستی منطقه‌ را از این ارتجاع شوم محکوم نمودند.شور وشوقی وصف نشدنی میان مردم حاکم بود و طیف های مختلف سیاسی و مدنی با همگامی یکدیگر ضمن تمرین همکاری ارزش اتحاد و مدارای دموکراتیک را به‌ نمایش گذاشتند. این تجمع بدون درگیری با نیروهای امنیتی که‌ به‌ شدت مراسم را تحت نظر داشتند به‌ پایان رسید. باز در این مراسم از سوی “کمپین کوبانی را تنها نگذاریم “برای شرکت همه‌ جانبه‌ مردم درتظاهرات اعتراضی روز جمعه‌ که‌ با مجوز دولتی بعداز نماز جمعه‌ صورت میگیرد درخواست مشارکت توده‌ای شد.

با پشتیبانی “کمیته‌ حمایت از مردم کوبانی ” مراسم اعتراضی از سه‌راه شاپور به‌ سوی میدان آغاز شد.مردم انقلابی سنندج در صف های طولانی با در دست داشتن پلاکاردها و تراکتهایی به‌ رنگ سرخ و با سردادن شعارهای انقلابی ،خود را با مردم کوبانی و مدافعین شورشگردر یک جبهه‌ واحد قرار داده‌ و با به‌ آتش کشیدن پرچم های سیاه داعش و ترکیه‌ پیام محکمی به‌ حاکمان جمهوری اسلامی دادند.در این راهپیمایی که‌ مسئولین نهادهای امنیتی و دولتی نیز حضور داشتند مردم بدون ترس و واهمه‌ای از خشونت نیروهای امنیتی فریادهای انقلابی خود را سر دادند.شعارهای “سنه‌ هه‌ر کوبانی یه‌ -سه‌رچاوه‌ی یه‌کسانی یه‌ ” سنه‌ همان کوبانی است سرچشمه‌ برابر است، درودهای خود را نثار نیروهای مدافع کوبانی کردند.فضای احساسی تظاهرات هر لحظه‌ پر تب و تاب می‌شد و نهادهای امنیتی و انتظامی با درک وضعیت موجود سعی در آرام کردن معترضین داشتند و با تماس با مسئولین و نیروهای محافظ مردمی درخواست زود تمام کردن مراسم و دوری از درگیری را داشتند.راهپیمایان به‌ وسط میدان رسیدند،مجری برنامه‌ با جملات احساسی شور مردم را به‌ اوج رساند. رحیم لقمانی شاعر معاصر و متعهد کردستانی با قرائت شعری در رثای مقاوت گریلاهای مدافع کوبانی جمعیت حاضر را به‌ شوق درآورد.قطعنامه‌ای در چند بند قرائت شد .در این قطعنامه‌ از مدیرکل سازمان ملل و مجامع بین المللی خواسته‌ شد که‌ سریعا به‌ یاری مردم محاصره‌ شده‌ کوبانی بشتابند.از دولت اقلیم کوردستان خواسته‌ شد که‌ تمهیدات لازم را برای حمایت از کوبانی بکار گیرد.همچنین از دولت ایران خواسته‌ شد از مردم بی دفاع کوبانی در مقابل داعش حمایت کند.سخنران آخر علوی نماینده‌ سنندج بود که‌ حمایت نمایندگان مردم کوردستان را از مردم کوبانی اعلام کرد.

تظاهرات کنندگان با شعارهای انقلابی پلاکاردهای سرخ خود را در میدان اصلی سنندج به‌ اهتزاز درآوردند و بار دیگر ثابت کردند که‌ سنندج همچنان با گذشت سی و اندی سال از حاکمیت به‌ مقاومت ادامه‌ می‌دهد و همچنان که‌ سالها پیش مقاومت انقلابی را در تجربه‌ تاریخی خود دارد افق آینده‌ جنبش توده‌ای خود را پاس می‌دارد و همچنان سرخ و انقلابی خواهد درخشید و بر سر آرمان های انسانی با هیچ قدرت و نظامی ارتجاعی مماشات نخواهد کرد و تسلیم هیچ قدرت برخاسته‌ از فاشیزم و نظام پاسدار سرمایه‌ نخواهد شد.

سنندج: دامون آبیدر

فرنسە / پاریس : نمایشگاه کتاب آزادیخواه ٢٠١٤

نمایشگاه کتاب آزادمنش (آنارشیست)A book fair 2014 Farsi

نمایشگاه کتاب آزادمنش (آنارشیست) ٢٠١٤

روز أول : جمعه ٩ مه، از ساعت ١٤ تا ساعت ٢٠ ،

روز دوم: شنبه ١٠ مە، از ساعت ١١ تا ساعت ٢٠ ،

و روز آخر: یکشنبه ١١ مه، از ساعت ١١ تا ساعت ١٦

مکان برگزاری :                  d’animation des Blancs-Manteaux
48, rue Vieille-du-Temple
75004 – Paris

ایستگاە میترو:

lignes 1 ou 11 : station Hôtel de Ville ou Saint-Paul

ورودیە : آزاد.

با شرکت و تجمع بیش از صد ناشر و نویسندگان .

سە روز مباحثات، نمایشگاه ها، کتابخوانی ، انیمیشن …

سازماندهی: کتابفروشی پوبلیکو، هفتەنامەی لوموند لیبرتر

و رادیو لیبرتر

آدرس الکترونی:        salon-livre-libertaire@sfr.fr

شمارە تلفن :       01 48 23 20 98 ، سه شنبە تا شنبه

از ساعت ١٤ تا ساعت ٣٠:١٩

آدرس پستی:             Salon du livre libertaire 145,

rue Amelot 75011 – Paris